16 sept Zion – Bryce Canyon

Voordat we de campground verlieten, hebben we bij het dumpstation het dumpritueel uitgebreid op film vastgelegd. Altijd leuk voor later, ahum! Om het snelst bij Bryce uit te komen, moesten we door de Zion-MntCarmel tunnel. Het was nog maar de vraag of deze open zou zijn, aangezien er onderhoud aan gepleegd werd. Maar we hadden geluk, niet alleen was de weg begaanbaar, we hoefden ook nog eens niet te betalen, juist weer door diezelfde werkzaamheden. Al vrij snel reden we de UT12 op, naar het schijnt één van de mooiste wegen van Amerika. We reden eerst langs Red Canyon en zijn wel even gestopt voor een korte pauze, maar aangezien we deze dag echt uitgebreid in Bryce wilden doorbrengen, zijn we snel weer op pad gegaan.

Overnachting bij North Campground in Bryce Canyon

Voordat we aan deze reis begonnen, hebben we natuurlijk veel foto’s van de te bezoeken plaatsen bekeken. Zo ook van Bryce. We hadden gezien dat daar allemaal rode, pilaarvormige rotsen zouden zijn. Je kunt je dus wel voorstellen hoe verbaasd we waren toen we Bryce inreden. Dit leek de veluwe wel! Heel verwarrend. De verwarring werd niets minder toen we bij de camping kwamen. Ook hier alleen maar naaldbomen. Over de plekken waren we niet zo tevreden, bijna allemaal scheef. Heel eerlijk gezegd waren we best een beetje teleurgesteld. En natuurlijk ook moe van de dag ervoor en toe aan een uitgebreide douche. Besloten werd om de shuttlebus te nemen naar de viewpoints om toch die beroemde hoodoos te zoeken en dan daarna eventueel toch naar een andere, meer comfortabele, campground te vertrekken.

Bryce Amphitheater Region

Bij de campground was een shuttlestop, dus de eerste de beste bus die daar aankwam, zijn we ingestapt. Om er vervolgens een halte verder weer uit te kunnen. Wat bleek? We moesten overstappen op een andere bus, zodat we sneller bij de viewpoints zouden zijn. Wel lief van de chauffeur dat hij ons hierop wees. We dachten dat het wel slim was om eerst de hele weg met de bus af te leggen en dan bij het laatste punt uit te stappen. Dan konden we onderweg mooi alvast een deel zien. Niet dus! Wederom alleen maar naaldbomen, waar waren nou toch die verrekte hoodoos?

Bij Bryce Point zijn we uitgestapt en op aanwijzingen van de chauffeur een eindje richting viewpoint gelopen en wat we daar zagen is niet uit te leggen. Zo waanzinnig indrukwekkend is het om neer te kijken op dit landschap. Niets deed meer denken aan al die naaldbomen die achter ons stonden. Want voor ons stond de wereld aan hoodoos! Nadat we daar een eeuwigheid hebben staan te gapen, zijn we terug naar de bus gerend om snel naar het volgende viewpoint met de veelbelovende naam Inspiration Point te gaan.

Vanaf hier hebben we een stuk van de Rim Trail gelopen, naar Sunset Point en daar zijn we begonnen aan de mooiste wandeltocht van de reis. Eerst een deel van de Navajo Loop, waarbij we steeds verder afdaalden de canyon in. Als je vanaf de viewpoints staat te kijken, kan je je niet voorstellen dat er nog iets tussen die hoodoos bestaat, maar dan opeens loop je er zelf tussen en kijk je omhoog langs zo’n kolos. Bizar gewoon! Halverwege de Navajo Loop hebben we ons bij de Queens Garden Trail gevoegd en aan het eind daarvan klommen we bij Sunrise Point weer omhoog. De Queen zijn we niet tegengekomen, maar we vonden het al heel wat dat we in haar tuin mochten rondwandelen.

Vanaf Sunrise Point ging er gelukkig weer een shuttle die ons en onze pijnlijke kuiten terug naar de camper bracht. De rare scheve site en de rondvliegende dennenappels konden ons niet meer deren en we hebben uiteindelijk een goede nachtrust gehad. Wel in gescheiden bedden, anders rolden we door het niveauverschil steeds tegen elkaar aan. Maar ach, afstand doet verlangen toch?

15 sept Zion

Met één van de eerste shuttlebusjes zijn we de Scenic Drive eerst helemaal afgereden om op deze vroege morgen al tot de ontdekking te komen dat dit werkelijk één van de mooiste plekken is die we ooit gezien hebben. De chauffeur vertelt van alles onderweg, geen standaard vertelling, maar ook persoonlijke anekdotes over het park.

Riverside Walk

Bij de halte ‘Temple of Sinawava’ stappen we uit, want we willen beginnen met de Riverside Walk. Dat blijkt een goede keus. We weten af en toe niet waar we kijken moeten, omhoog, omlaag, vooruit, achteruit, opzij, overal is het prachtig! We komen heel veel eekhoorntjes tegen die op hun gemak gaan zitten poseren voor de foto. Op diverse plekken in het park staan grote waarschuwingsborden dat je de beestjes niet mag voeren, op straffe van een flinke boete, dus dat doen we ook maar niet. In de rivierbedding is goed te zien dat we aan het eind van de zomer zitten. In de lente staat het water veel hoger en is de rivier op sommige plekken meters breder. Aan het eind van de wandeling, moet je omkeren en teruglopen, tenzij je ‘The Narrows’ in wil. Dan moet je door het water wandelen om nog dieper de canyon in te gaan. Helaas is ons verblijf hiervoor te kort, je moet er echt een dag voor uittrekken heb ik gelezen. San gaat wel een stukje door het water om het gevoel te krijgen,en komt met lood (en water) in zijn schoenen terug. Alleen hiervoor staat Zion dus nu al op het verlanglijstje voor een volgende reis.

 

Viewpoint

Heel stom, maar we weten niet meer hoe het volgende viewpoint heette. We zijn in elk geval de bus ingestapt en bij de volgende halte weer uitgestapt. Er was daar niet veel te doen, maar wel te zien! Je kon je hoofd in je nek leggen en een rondje draaien en prachtige hoge bergen zien. Dat hebben we dan ook een paar keer gedaan! Bovenop Angel’s Landing zagen we mensen lopen. Alweer iets voor op het verlanglijstje…

Weeping Rock

Volgende halte: Weeping Rock. Een flinke klim, maar voor je het weet ben je er al. Onder de huilende rots kun je staan en dan is het net alsof je ‘schuilt’ voor de regen. We kunnen ons voorstellen dat dit heel kalmerend kan werken, maar op het moment dat wij er staan, is er ook een grote groep Fransen die luidkeels aan het ouwehoeren is. Grappig is dat, wij worden juist altijd een beetje stil als we de natuur aanschouwen…

De klim naar beneden is natuurlijk een stuk makkelijker , maar we voelen onze knieën al wel. 

Zion Lodge

Bij ‘The Grotto’ zijn we weer uit de shuttlebus gestapt voor een plaspauze en vanaf daar zijn we naar Zion Lodge gaan wandelen. Niet de meest avontuurlijke wandeling, je loopt praktisch parallel aan de weg. Geen aanrader dus. We hadden onze krachten beter kunnen sparen voor de volgende etappe. In de tussentijd hadden we best trek gekregen en toen we zagen dat de Red Rock Grill voor ons wel een hamburger in de aanbieding had, zijn we daar snel neergestreken op het terras.

Emerald Pool

Met de magen gevuld konden we op pad voor de volgende uitdaging. Een wandeling naar de Emerald Pools. De wandeling voerde ons bergop over een redelijk smal paadje met aan een kant een flinke afgrond. Ik zocht natuurlijk steeds de bergkant weer op, waardoor ik bij iedere tegenligger aan de kant moest. Het leek wel of ik bezopen was, zoals ik heen en weer zwalkte. Maar goed, uiteindelijk zijn we bij een ‘pool’ aangekomen, vermoedelijk de Lower. Wij vonden het niet dusdanig indrukwekkend om verder te gaan naar de volgende etage. Dus rechtsomkeert gemaakt en terug naar de Lodge. Voor de Lodge is een enorm grasveld, waarop we languit zijn gaan liggen uitpuffen.  Eigenlijk vonden we het wel weer mooi geweest voor vandaag. Dus toen we weer een beetje op adem waren, hebben we ons richting de shuttlebus gehesen en hebben we ons terug naar het Visitor Center laten brengen. Daar moesten uiteraard nog de nodige kaarten en souvenirs worden aangeschaft. Maar, wat ons blijft verbazen… postzegels hadden ze natuurlijk niet. Op advies van de verkoopster zijn we naar de haltes voor de Springdale-shuttles gelopen en bij de supermarkt daar verkochten ze gelukkig wel postzegels. We hebben meteen maar een lading ingeslagen, een gewaarschuwd mens telt voor twee! Met een lekker ijsje zijn we het parkgedeelte weer ingegaan en meteen over de brug rechtsaf geslagen, zodat we weer langs de rivier naar de RV konden wandelen. Daar aangekomen zijn de voeten verwend met een heerlijke emmer koud water en hebben we nog even heerlijk buiten gezeten.

14 sept Las Vegas - Zion

Hoewel we vroeg op pad waren, duurde het nog even voordat we Las Vegas uit waren. We konden toch de ingang van de Wallmart niet vinden! Er werd aan de weg gewerkt waardoor we vanaf een andere kant aan kwamen rijden en vervolgens leek alles en niks meer op elkaar. Haha, daar sta je dan twee dagen recht tegenover geparkeerd!  Enfin, de nodige boodschapjes gedaan en op pad.

Valley Of Fire

De eerste tussenstop zou Valley Of Fire zijn. Daar zijn we inderdaad ook even gestopt… om snel weer verder te gaan. We zijn er nu duidelijk over uit, dat actieve tussenstops voor ons niet werken. Wij zijn veel meer bezig met de eindbestemming, zodat we onszelf de tijd niet gunnen van zoiets te genieten. Niet erg, dit was nou net één van de doelen van deze reis: ontdekken wat voor reizigers wij zijn. Maar aan Valley of Fire heeft het niet gelegen, wat was het ontzettend mooi daar. De rotsen zijn knalrood en de lucht prachtig blauw, dat vraagt om mooie foto’s. Dus na de omgeving flink in ons op te hebben gezogen, klommen we snel weer de RV in om verder te gaan. Wat trouwens niet inhoudt dat we niet genieten van alle uitzichten onderweg! Onze tomtom mocht weer meekletsen, maar had beter zijn mond kunnen houden. Met mijn eigen routeplanning hebben we twee uur reistijd uitgespaard! Geen idee via welke staten Tom ons allemaal had willen zenden, maar wij hebben gewoon de kortste weg genomen.

Overnachting bij Watchman Campground in Zion

Eenmaal in Zion (wat een straf ook weer, om hier naartoe te moeten rijden…) aangekomen, zijn we naar de Watchman Campground gegaan om de RV neer te planten en lekker te relaxen. We hadden plekje B011 gereserveerd en ook gekregen. Deze camping is wat rust betreft een verademing na Sam’s Town. Midden in de natuur, ingekapseld tussen de bergen, met een kabbelend beekje, dat in het voorjaar iets minder vrolijk schijnt te kabbelen…

               

Visitor Center

Na de inwendige mens flink te hebben verwend zijn we aan de wandel gegaan richting het visitor center. Besloten is om vandaag niets te ondernemen, maar wel de nodige informatie te gaan verzamelen voor morgen. Zodat we dan met de eerste shuttlebus meekunnen om Zion te gaan verkennen. Het is een leuke wandeling vanaf de camping die kant op. We zijn heen en terug helemaal met de rivier meegelopen en kwamen onderweg allemaal beestjes tegen, waaronder enorme rode mieren en natuurlijk weer eekhoorntjes. Terug bij de camper hebben we een ‘tent-dag’ gehouden. Kletsen, lezen en relaxen.

13 sept Las Vegas

Klokslag negen uur en wij reden het terrein van Apollo Las Vegas op. Voor het kantoortje staat een mannetje op de uitkijk die meteen even meewandelt richting camper. Zonder problemen wordt de broodrooster omgeruild voor een gloednieuwe en krijgen we een zwartwaterslang in onze handen geduwd. De lekkage wordt verholpen, zelfs de baas komt daar nog even naar kijken. Naar aanleiding van onze klacht over het matras krijgen we toestemming een soort foammat te gaan halen bij de Walmart en de nota daarvan in LA te overleggen. Voor dat laatste wordt even ons kenteken genoteerd zodat het doorgespeeld kan worden naar de vestiging daar. En toen konden we weer op pad! Apollo mag dan misschien niet de meest superdeluxe campers en vestigingen hebben, hun service is uit de kunst! Het foammatje voor op het bed hebben we uiteindelijk niet opgehaald, de cabover slaapt eigenlijk prima.

Hotels in Las Vegas

Nadat we de RV weer op de campground gedumpt (letterlijk en figuurlijk) hadden, zijn we naar de receptie gelopen om te vragen waar we postzegels konden kopen. Dat moest in Sam’s Town zelf wel ergens kunnen. Wij op pad, dwars door het hotel gebanjerd, rechtsaf bij de Dunkin’Donuts, linksaf bij de binnentuin, oversteken bij de Mc Donalds, en dan recht tegenover de bioscopen… ongelogen waar! En dat allemaal in 1 hotel, enorm! Maar goed, de bewuste winkel gevonden en meteen naar de kassa gewandeld.  Blijkt dat je die krengen dus uit een automaat moet trekken, prima joh, doen we dat toch! Het automaat vroeg om 2 dollar en gaf ons vervolgens een postzegel… van 98 cent… Wij terug naar de kassa gelopen om te vragen of er misschien een zegel te weinig in zat. De dame ziet ons aan komen lopen en begint meteen te lachen: “Ja, dat is duur hè?”. We waren half in shock van deze rare reactie en konden er nog net uitbrengen: “Ja, het was leuk geweest als we daarvoor gewaarschuwd waren.”… Daar had ze natuurlijk niks meer op te zeggen. Toch heel vaag, dat zo’n enorm hotel, met zo ontiegelijk veel gasten, bijna een stad op zich, niet eens gewone postzegels verkoopt om op al die kaarten te plakken, die ze dan weer wel met honderden te koop aanbieden!

En toen was het eindelijk tijd om de Strip te gaan bekijken. Met de shuttlebus zijn we die kant weer op gegaan en bij Harrah’s uitgestapt. Vanaf daar gewandeld (gezwoegd; tegen de föhn in) naar de MGM, want daar moesten we de bus pakken naar The Gun Store. Tussendoor zijn we nog bij The Flamingo naar binnen geglipt om daar de vogeltuin te gaan bekijken. Heel apart, zo’n halve dierentuin middenin een hotel. Toen door naar de MGM waar het nog bizarder werd: Een complete leeuwenhabitat middenin de lobby. In de MGM zijn we echt verdwaald, daar blijkt een compleet winkelcentrum bij in te zitten.

The Gun Store

Toen we uiteindelijk een uitgang gevonden hadden, was de Strip in geen velden of wegen te bekennen, maar gelukkig wees een straatnaambordje ons er al snel op dat we toevalligerwijs in de straat ‘van’ The Gun Store aangeland waren. Bij de eerste de beste bushalte zijn we gaan staan wachten en niet veel later konden we instappen. De buschauffeur was zo lief om ons te waarschuwen wanneer we eruit moesten. En dan kom je bij de Gun Store binnen gewandeld en moet je meteen een formulier ondertekenen in verband met de aansprakelijkheid. Dat dus maar braaf gedaan. Vervolgens hangt er een wand vol met wapens waaruit we onze keuze konden maken. Wij hadden dat natuurlijk thuis in Nederland al gedaan, dus konden meteen door naar de kassa. Daar mochten we onze targets (van gemeen-kijkende-clown tot Binladen) uitkiezen en de portemonnee trekken. Hoewel we goedkoper uit waren dan gecalculeerd, blijft het een flinke uitgave: 147 dollar. Nadat je betaald hebt, mag je met al je munitie in de rij gaan staan. En dat is me een rij! Met zig-zag-hekjes en al, dus men heeft daar vaker met drukte te maken! We hebben zo’n anderhalf uur gewacht, steeds een stukje verder opschuiven, totdat we vooraan stonden en door onze begeleider opgehaald werden. Eerst naar het uitrustingshoekje waar je een beschermingsbril en gehoorbescherming op moest doen. Pas daarna mag je mee naar de schietbaan. We mochten om de beurt schieten, dat was wel handig, want dan kon de ander filmen en fotograferen. Eerst kreeg je een uitleg over hoe je moest staan en wat je moest doen en dan mocht je aan de gang. De begeleider blijft wel al die tijd naast je staan. Ik (Ien) mikte te hoog volgens de beste man. Hij bleef maar ‘lower’, ‘lower’ roepen, dus ik richtte mijn pistool (Glock) steeds verder naar de grond. Uiteindelijk heb ik mijn gemene clown dus ook alleen maar in zijn benen geraakt… tot grote hilariteit van San natuurlijk. Na mij was San aan de beurt. Hij had het WWII-pakket genomen en mocht dus met drie verschillende wapens schieten. Natuurlijk ging hem dat hartstikke goed af. Laden doet de begeleider trouwens. Al met al zijn we een kwartiertje zoet geweest. Lang genoeg voor mij, wat een kabaal daarbinnen! San mocht nog een t-shirt uitkiezen als bewijs van zijn schietkunsten en toen stonden we weer buiten. Helemaal totally los. Het plan was om de rest van de middag en avond op de Strip door te brengen. Maar we waren zo moe en vies van de hitte en de kruitdampen dat we de bus de andere kant op gepakt hebben. Terug naar de camping om lekker te douchen en een biertje te drinken en dan weer de shuttlebus te nemen. Dat biertje kwam natuurlijk keihard binnen…. dus wij bedachten al snel het plan dat we dan maar eerst iets zouden eten in de camper en dan daarna richting Strip te gaan. Maar jaaaa, ook na het eten voelden we ons niet veel beter, dus het plan werd weer gewijzigd… laat die Strip maar zitten, we gaan straks wel even naar de show in Sam’s Town kijken… Straks moet nog steeds komen…. we zijn vroeg ons bed in gedoken en hebben een heerlijke lange nacht gemaakt!

12 sept Bishop – Las Vegas

Dwars door niemandsland, maar wat een ervaring! Isis, mocht je dit lezen, dankdankdank voor deze route, wat was dit mooi! Ik heb het over de 168. We zijn welgeteld twee auto’s tegengekomen en het mobieltje was onbruikbaar. Als we stopten voor een pauze, lieten we de motor lopen (straks wil hij niet meer aan en kan Grissom onze dood komen verklaren). Beetje overdreven, maar met zo’n gevoel rij je daar echt. Maar stoppen is wel de moeite waard, het is daar muis- en muisstil… op het loeien van onze motor na dan… ahum!

Rhyolite

Het stuk op de 266 is wat saai, maar wel zie je her en der wat huisjes staan, waarvan je je afvraagt, wie daar toch zou willen wonen. En dan kom je op de US-95 en zie je de Amerikaanse snelweg zoals je hem zou verwachten, onnoemelijk lang, met weerspiegelingen boven het wegdek en kokend heet. Bij Beatty zijn we afgeslagen om naar Rhyolite te gaan. En voor het eerst verkeerd gereden! We kwamen in een woonwijk op een doodlopende weg terecht. Maar wie denkt dat we hiervan in paniek raken heeft het verkeerd. Keren met een camper eng? Welnee! Niet op een straat die zo breed is als een Nederlandse snelweg! Hupsflups, in no time omgekeerd en weer teruggereden naar de stoplichten waar we nu wel de goede kant op gingen. Weer niemandsland in. De weg naar Rhyolite blijkt ook de route naar Death Valley te zijn, dus langs de kant stonden allerlei borden om ons te waarschuwen vooral om te keren. Dan rij je heel vrolijk door hoor… niet dus! Gelukkig kwam toch vrij snel de afslag naar Rhyolite. We vonden het niet heel erg bijzonder, maar we waren er dan ook op het heetst van de dag, zodat we de camper (met airco) liever niet uitstapten om dichterbij te gaan kijken. Rhyolite dus bekeken vanaf de weg die erdoorheen loopt. Maar al met al vonden wij het de toch behoorlijke omweg niet waard op deze manier. Snel door naar Vegas dus!

Overnachting bij Sam’s Town in Las Vegas

Onderweg verbaasden we ons over de bordjes langs de kant van de weg. Daarop werd geadviseerd (of verboden?) vooral geen lifters mee te nemen, aangezien we door een State Prison Area reden. Daar dus ook maar niet gestopt voor een peukie…

Aangekomen op Sam’s Town kregen we een superplek toegewezen; beetje afgezonderd van de rest, met gras rondom. Schuin tegenover ons stond een apollocamper en na enig aarzelen ben ik daarheen gelopen om te vragen of ik hun matras mocht voelen. Als we morgen toch daarheen gingen, wilde ik nu ook weten of ik enig recht van klagen over dat matras had. Helaas, hun (het waren Nederlanders, hoe toevallig wil je het hebben?) matras was er net zo beroerd aan toe. Zij vroegen op hun beurt weer aan mij of mijn broodrooster het wel deed. “Geen idee, want wij gebruiken dat kreng niet” Onvoorstelbaar voor velen, maar wij vonden het brood in Amerika prima te eten! Smaakt een beetje zoals onze kadetjes. Je moet er niet aan ruiken, want de geur is minder. Maar over de smaak van onze kant geen klachten. In ieder geval: broodroosters omgeruild met de belofte voor hun de volgende dag een nieuwe te vragen.

 Fremont Street Experience

Na ons geïnstalleerd te hebben, zijn we naar het hotel gelopen op zoek naar de shuttlebus. Makkelijker gezegd dan gedaan. Volgens onze redenatie zou hij vast bij de hoofdingang stoppen (dat deed de airportshuttle immers ook).. niet dus… Dan het hotel maar in en op zoek naar een wegwijzer. Nou, we keken onze ogen uit daar binnen. Je moet het zien als een kruising tussen Holland Casino en de Center Parcs Plaza, maar dan tien keer groter. Uiteindelijk belandden we ergens aan de achterkant van het hotel, waar in elk geval een groot bord met bustijden stond. Een einde verderop stond een bankje en daar zijn we maar neergeploft. Wel heel bizar hoor; niets kan je voorbereiden op de hitte daar. Ik las vaak de vergelijking met een föhn en inderdaad, dat is wel de beste omschrijving. Vanuit de shuttle konden we lekker naar buiten kijken door de ramen die met een speciale coating bewerkt waren om de warmte buiten te houden. In Fremont Street een beetje rondgewandeld en de Golden Nugget van binnen bekeken. En toen was het wachten op de show. Eerst gaat de buitenverlichting van alle hotels/casino’s uit en dat geeft al zo’n bizar effect. Iedereen staat stil en kijkt naar boven. Wij hadden de show op American Pie en we hebben met kippenvel en tranen in onze ogen mee staan zingen. Heel mooi en indrukwekkend om in zo’n losbandige stad vanuit de drukte opeens schouder aan schouder te staan met landslievende Amerikanen. Ik weet niet hoe ik het anders uit moet leggen. Ga het maar beleven.

Daarna helemaal kapot natuurlijk, door de lange reisdag, dus met de eerste de beste shuttle weer terug naar de camping en pitten maar!

11 sept Yosemite – Bishop

Yosemite Valley

Omdat we in San Francisco en ook hier onze zwartwatertank niet hebben kunnen legen, besloten we eerst naar Yosemite Valley te rijden. Zo zouden we toch ook nog een extra stukje Yosemite gaan zien. Ook de portemonnee moest weer gevuld, dus eerst hebben we geparkeerd (als één van de allereersten, maar wat wil je ook om 8uur ’s morgens) en zijn we richting postkantoor gelopen. Het leek wel uitgestorven, alles was dicht met uitzondering van een soort outdoorcenter waar je permits oid kon krijgen. Daar stond een hele rij fanatiekelingen bepakt en bezakt te wachten tot ze op pad konden gaan. Gelukkig was er toch 1 diner open en daar hebben we kunnen pinnen. Toen door naar de dumpingstation en daar kregen we een grote schrik. Onze zwartwaterslang was verdwenen. Op de achterbumper zat een soort behuizing waar hij in geschoven kon worden en die was dus leeg. Schrik! Verderop zat een Ranger in een hokje en daar ben ik maar heengewandeld om te vragen of er een leenslang is ofzo (ja, weet ik veel, ben nieuw in dump-land). De Ranger zei me over de naastliggende camping te lopen en te zien of iemand me er eentje wilde lenen. Dat lukte, bij een hele lieve Amerikaan die druk aan het inpakken was. Daar loop je dan met een slang over de camping te zeulen… Gelukkig geen beelden van, dat was manlief verstandig vergeten. Afijn; gedumpt, ondertussen nog wat leuke opnamen van spelende eekhoorntjes gemaakt en de slang weer netjes teruggebracht. Voordat we op pad gingen, stonden we nog een sigaretje te roken toen er een RV naast ons stopte. Dat bleken onze mede-afhalers van bij Apollo te zijn. Hoe toevallig wil je het hebben?

Tuolomne Grove

Omdat we gisteren wat wandelen betreft een klein beetje een baaldag hadden en we ons er echt op verheugd hadden een echte sequoia te zien, hebben we bij de allereerste P op de TiogaRoad de RV neergeplant en zijn we aan de wandel gegaan. Eerst een heel stuk bergaf. Zo’n stuk, dat je je halverwege opeens beseft: ‘ik moet zo ook dit hele eind weer omhoog klimmen’. Maar goed, op dat moment ben je nog niet zo moe en daal je vrolijk verder af. En dan opeens sta je tegenover de eerste reus. Heel indrukwekkend. Een leuke wandeling voert je door de grove en we hebben heel wat verschillende bomen gezien. En we kwamen bijna geen kip tegen, dat maakte het nog een beetje specialer. Toen we uitgekeken waren, hebben we de klim terug ingezet. En eerlijk waar, het viel uiteindelijk best mee. Goed, je valt uitgeput neer als je eenmaal boven bent, maar je bent in elk geval boven aangekomen. Halverwege kwamen we trouwens iemand tegen die op krukken liep en aan de heenweg bezig was, ben benieuwd hoe die zich heeft gevoeld op de terugweg… !

Overnachting bij Brown’s Millpond in Bishop

Nadat we een broodje hebben gegeten zijn we de TiogaRoad verder afgereden. Hier en daar een korte stop, maar niet noemenswaardig. Wat wel het vermelden waard is, is dat we bij het verlaten van Yosemite en het ‘enteren’ van Inyo National Forest een zucht van verlichting slaakten. Niet omdat we het in Yosemite zo vervelend vonden, maar wel omdat de weg van de ene op de andere meter zo veel beter werd! De rit naar Bishop was geen straf. Heel veel verschillende uitzichten passeerden de revue. Bij de camping aangekomen, wachtte ons een vrolijke ontvangst door Stacy Sparrow. Die had nog niet veel Dutch people voorbij zien komen en begon meteen te babbelen over haar nicht die hier op de Wadden woont. We hebben haar meteen geleerd hoe ze de ‘Groetjes’ moet doen. Grote plekken, een watertje dat over de camping loopt en voor een leuke groenstrook zorgt. Verder wel zanderig en muntdouches, waarbij het betaalapparaat aan de andere kant van de ingang hangt. Dat was dus ‘heen-en-weer-rennen-met-je-handdoek-omgeknoopt’, want de deur stond altijd open.

De camping lag naast een groot vismeer en dat was ’s avonds te ruiken toen de weekendgasten hun versgevangen visjes op de barbecue gooiden. Bij het naar bed gaan deden we een minder leuke ontdekking. Er liep water over de campervloer. Na enig onderzoek kwamen we erachter dat er lekkage was onder het achterbed. Daar zit de pomp en doordat de camper ietsje scheef naar voren stond, liep het water er dus onderuit. Uiteraard meteen het noodnummer gebeld, maar die bleek niet bereikbaar te zijn volgens een opgenomen boodschap. Gelukkig is Las Vegas onze volgende stop en daar zit, volgens mijn speurwerk vooraf, een Apollo-vestiging, dus daar kunnen ze ons verwachten. Intussen zelf met wat ducttape (jaja! Op het laatste moment in de koffer gemikt) geprobeerd de lekkage te verminderen, een lading handdoeken op de grond gelegd en toch maar proberen een schoonheidsslaapje te doen.

10 sept San Francisco – Yosemite

Vroeg op pad gaan lukte niet, omdat we moesten wachten tot de receptie open zou gaan. Ik was namelijk iets belangrijks vergeten uit te printen. Maar gelukkig had ik, op advies van andere, meer ervaren reizigers, alle documenten op een stick gezet en meegenomen. Dus, de benodigde papieren uitgeprint bij de receptie en ondertussen meteen de aardige dame wat uitgelegd over haar computer. Haha…, in het land der blinden….

De eerste lange rit. Onderweg maakten we een paar stops, onder andere voor boodschapjes en benzine (okay, okay, ook voor de nodige nicotine). Maar de reistijd viel behoorlijk tegen. Pas om 14uur waren we bij de ingang van Yosemite. We hebben grote bewondering voor de mensen die dit stuk meteen op dag 1 al afleggen. Zeker als je bedenkt dat een stuk voor Yosemite op de 120 de eerste echte berg al beklommen moet worden en dat is voor degene die het dichtst bij de afgrond zit (ik dus) echt billenknijpen geblazen. Halverwege stonden een paar motorrijders naar beneden te kijken en niet lang daarna reden ambulance en politie met alarmlichten naar die plek… de billen werden daarna zonodig nog wat fijner samengeknepen…

Tunnel View

Bij het eerste visitorcenter zijn we gestopt om nog wat extra informatie te verzamelen. Het bleek al snel dat we of de wandeling naar Inspiration Point konden maken, of de wandeling bij de Mariposa Grove. Voor beide was gewoon geen tijd meer. Het zou ook al vroeg (tegen 19) donker worden. Eerst maar naar Tunnel View en daar verder zien. Letterlijk VERder zien! Wat een prachtig uitzicht hadden we daar. Enkel en alleen deze view maakte de enge rit al goed. Tijdens alle voorbereidingen heeft deze plaat als bureaubladachtergrond geprijkt en nu hebben we gewoon zelf de foto kunnen trekken. Waanzinnig. Inspiratie genoeg, dus die wandeling hebben we laten lopen.

Overnachting bij Wawona Campground in Yosemite

Terug bij de camper bleek dat we deze geparkeerd hadden bij een bushalte… oeps! Er kwam net een Yosemite-rondleidings-treintje aan rijden, dus we zijn eerst heel schijnheilig aan de kant blijven staan en pas toen het treintje weg was, durfden we naar de RV te lopen. Snel ingestapt en wegwezen maar. Halverwege Wawona road kwamen we tot stilstand… file!!! Verschillende mensen stapten uit hun auto en liepen een stuk naar voren om te zien wat er aan de hand was. Via die tamtam ontdekten we dat er een ongeluk gebeurd was en dat het dus wel even kon gaan duren. Op zo’n moment ben je heel gelukkig dat je met je eigen koelkast en wc rondrijdt! Uiteindelijk kwamen we rond half zes bij de camping aan, dus ook de Mariposa Grove kon worden geschrapt. Toen we bij onze picknicktafel zaten te borrelen, kwam onze Amerikaanse buurman een babbeltje maken en hij nodigde ons meteen maar even uit bij hem te komen logeren in Colorado (beetje uit de richting…). Over de vriendelijkheid van de Amerikanen niets te klagen dus.

9 sept San Francisco

Met de Larkspur Ferry naar de stad

Na een vreselijke nacht (we sliepen op het achterste bed, maar dat matras had -hopelijk- betere tijden gekend en de spiralen staken in je ribben en floepten in en uit op de meest onverwachte momenten) zijn we, zonder wekker, vroeg opgestaan om naar de Ferry te wandelen. Kaartjes ($ 8,25) gehaald en op het achterdek gaan staan. Prachtig uitzicht bij het wegvaren. De boot stond vol met forenzen die ons toeristjes heel grappig vonden en graag een babbeltje maakten. Zo hoorden we dat we voor ‘Whalewatchen’ gewoon deze ferry moesten nemen. In de Bay zijn kennelijk regelmatig walvissen te zien… daar boeken wij dan weer een aparte toer voor, hahaha! Vanaf de ferry ook nog het eerste zicht op Alcatraz, de Golden Gate en de Bay Bridge.

               

Alcatraz

Toer van 9.10uur al thuis geboekt. In de Ferry Building kochten we onze MuniPassports ($ 13) en met de Muni naar de Alcatraz-boot gereden. Daar ontzettend gelachen toen bleek dat we in een rij stonden om op de foto te gaan voor een plaat van Alcatraz. Bij terugkomst hingen die foto’s op een rijtje en kon je ze kopen, zoals vroeger bij de Dierentuin enzo. Je was verplicht hier langs te gaan om te boarden. Ach, het doodt de tijd zullen we maar denken.

De tocht naar Alcatraz ging snel, maar van de beloofde audio-uitleg was weinig te verstaan. Eenmaal op het eiland werd je gesommeerd je bij de Ranger op het plein te vervoegen voor een uitleg. Wel heel stout om te zien hoeveel mensen recht langs de ranger liepen en alvast op pad gingen. Er zijn altijd mensen die als eerste ergens willen zijn…. ook in Amerika dus….

We zijn na een inleidend praatje over Alcatraz, op ons gemak naar boven gewandeld en hebben met de Nederlandse audio-toer op onze koptelefoon door de gevangenis gewandeld. Heel indrukwekkend!

Pier 39
Na de gevangenis waren we moe en hongerig, dus de eerste de beste pont terug naar de stad gepakt. Van daar zijn we gaan lopen naar Pier 39. Achteraf niet de meest slimme beslissing, want we konden onze krachten beter wat sparen voor de rest van de dag, maar oke...

Wat een circus! Niets voor ons, veel te druk. Bij de zeeleeuwen was het rustig, maar ze lagen dan ook ver weg. Toch een paar leuke plaatjes geschoten, ook van de Golden Gate, en even lekker zitten uitrusten. Gelunchd met een CornDog, die best aardig smaakte. Snel doorgewandeld richting Hyde Street om de Cable Car op te snorren.

Cable Car

We bleken het goede opstappunt uitgezocht te hebben, precies waar de karretjes gekeerd werden. Heel leuk om te zien. Wat we nog leuker vonden was hoe de machinisten/conducteurs/mannetjes er echt een show van maakten bij het opstappen en wegrijden. Eigenlijk van de hele rit! Bij Lombard Street zijn we uitgestapt en hebben we te voet kennis gemaakt met dit mini-kronkelstraatje. Enorme toeristische trekpleister, het zag echt zwart van de mensen! Lombard Street een heel stuk uitgelopen (bergáf gelukkig!) en toen weer op de Cable Car gestapt richting Chinatown. Op advies van een ‘local’ uitgestapt, maar niet op het beste punt. Het was wel Chinatown, maar niet het meest mooie stuk zeg maar. Een paar straatjes gewandeld, maar we waren de drukte ondertussen zo zat, dat tegen de tijd dat we bij het ‘leukere’ gedeelte kwamen, we besloten hebben terug te lopen naar de Ferry Building. Wel door het Financial District en dat is echt een bizarre overgang. Van flesjes water voor 30cent naar flesjes water van 10dollar zeg maar.

Bij de Ferry Building neergeploft en een heerlijk koud biertje genuttigd. Daar toch de beslissing genomen om naar een groot busstation(Transit Building oid) te lopen om met de bus over de Golden Gate te gaan. Het busstation hadden we zien staan op de kaart die we kregen bij de camping-receptie. Bleek een oude kaart te zijn, want het enorme gebouw stond helemaal leeg en er was geen bus te bekennen. Het huilen stond ons nader dan het lachen, want we waren al zooo moe! Een straat ingelopen en daar zagen we allemaal mensen op een rijtje staan bij een lange paal met iets dat verdacht veel leek op een busbordje. Naar die rij gelopen en gevraagd hoe of wat. Bleek dat er een stuk of wat van die palen (leken net straatlantaarns) in die straat stonden en men verwees ons naar drie palen verder. Daar weer gevraagd, maar helaas, niet de goeie bus voor ons. Maar, zei men, in een zijstraat zou onze buspaal wel zijn. Prima, wij daarheen, maar alles dat we in die straat zagen, waren echte lantaarnpalen… Beetje verdwaasd stonden we om ons heen te kijken, tot er iemand stopte aan wie we de weg konden vragen. Mèt dat we dat deden, liep er een vrouw op ons af (ze kwam helemaal van de andere kant van de straat) om ons te vragen of ze ons kon helpen. Onwijs aardig! Dit hebben we de hele vakantie lang aan mensen verteld en vertellen we hier in NL nog. San Francisco verdient een pluim, voor meest hulpvaardige inwoners, meest schone stoepen en meest keurige manier van rijtjes vormen en op je beurt wachten bij de bushalte.

Golden Gate

Toen we de goede bus eenmaal gevonden hadden, zijn we ingestapt en hebben we nog een extra tour door San Francisco gekregen. Met de toeristische kaart in de hand en al speurend naar herkenningspunten zie je de stad op een hele leuke (minder vermoeiende) manier! De Golden Gate, tja, misschien heel schandalig… maar wij vonden het ‘gewoon een soort nasi’. Leuk om te kunnen zeggen dat we eroverheen gereden zijn, maar dan houdt het wel op. Terug op de camping snel iets gegeten en ons bed ingedoken. Dit keer huisvesting gezocht boven de cabine waar het meteen al heerlijk lag.

8 sept San Francisco

Camper opgehaald en inkopen gedaan.

We konden zonder afspraak bij Apollo terecht, waren er dan ook als eerste en werden vrij snel bij de camper neergezet. Uiteraard nadat we alle papieren hadden ondertekent en onze borg hadden betaald. Het geld wordt dus daadwerkelijk van de CC afgehaald (een week na thuiskomst werd het al teruggestort, erg snel, begrijp ik uit diverse bronnen). We kregen een onverwachte upgrade, van Happy Explorer naar Sunrise Escape.

Bij de camper konden we alles bij langs lopen en alvast uitpakken. De twee campers achter ons werden ook opgehaald die dag, dus we zouden met hen samen een uitleg over de camper krijgen. Dat wachten duurde uiteindelijk nog best lang. Na de uitleg moesten nog wat mankementen (die gelukkig aan het licht kwamen doordat die uitleg bij onze RV werd gegeven) worden verholpen. We zijn uiteindelijk drie uur bezig geweest daar.

Boodschappen gedaan bij de Pak ‘n’ Save om de hoek. Toen de dame bij de kassa doorhad dat we er voor het eerst waren, kwam ze direct met een kortingskaart aanzetten. Die we trouwens daarna nooit meer gebruikt hebben, want we zijn geen Pak ‘n’ Save meer tegengekomen, haha!

               

Overnachting bij Marin Park in Greenbrae

Een warm welkom bij de receptie. De dame begon meteen alles te vertellen over de bus, het pontje, alle bezienswaardigheden enz enz. Heel fijn! We kregen alles ook nog eens op papier mee. De douches waren met een pincode beveiligd (zoals meerdere tijdens de reis…. en die pincodes ga je echt door elkaar halen op den duur!) en waren heerlijk! Rustig, koel, schoon, ruim en een flinke straal. De camping was inderdaad een grote parkeerplaats, met steentjes als vloerbedekking. Hutje mutje, niet echt ruimte om je RV heen. De zwartwater-slang kon niet worden aangesloten op het afvoersysteem. Hier hadden meerderen last van, gelukkig maar, want wij dacht alweer dat het aan ons groentjes lag. Van een Hollandse buurman kregen we een heel pak toiletblokken (of hoe die dingen ook heten) die hij over had. Mooi meegenomen! Hij probeerde ons ook zijn Parkenpas te slijten, maar daarover hadden we thuis al gebabbeld; we zouden hem braaf bij het eerste park kopen. Vroeg naar bed, want we waren kapot!

7 september Schiphol - Houston - San Francisco

Vlucht met Continental

De douane-beambte schreef ‘one’ ipv ‘two’ op ons aangifte-formuliertje. Was (echt waar!) te druk met msn-en om op te letten. Dus bij de koffercontrole werden we apart genomen. Dat was wel even schrikken. Maar gelukkig was het snel opgelost en mochten we het land in.

4uur overstap op Houston was wel heel erg lang.

Overnachting bij Travelodge Airport North

Absoluut geen aanrader. Behalve dan om een echt ‘My name is Earl’-gevoel te krijgen. Ontzettend lawaaierig. Gordijnen die niet het complete raam overlapten. Schuin aflopende vloer. Ontbijt heel simpeltjes, sobere aankleding.



Onze reis

Op 29 april 2010 boekten wij onze droomreis naar Amerika. De camper, vluchten en hotels waren nu vastgelegd en we konden onze reis nader gaan uitstippelen. Dit deden we met behulp van het AllesAmerika-forum (http://www.allesamerika.com/). Na het nodige uitzoek- en denkwerk is dit onze planning geworden:

7 sept: vliegen naar San Fransisco
8 sept: San Francisco camper ophalen
9 sept: San Francisco
10 sept: San Francisco - Yosemite Wawona (tunnelview, inspiration en mariposa)
11 sept: Yosemite Wawona - Yosemite Tuolomne Meadows (valley, tiogaroad)
12 sept: Yosemite Tuolomne Meadows – Las Vegas (via Rhyolite, Beatty)
13 sept: Las Vegas
14 sept: Las Vegas – Zion (Valley of Fire, Zion)
15 sept: Zion
16 sept: Zion – Bryce Canyon (via Cedar City, red canyon)
17 sept: Bryce Canyon – Capitol Reef (Scenic byway 12, Escalante, Calf Creek, Capitol Reef Scenic)
18 sept: Capitol Reef – Moab (Goblin Valley SP, Crystal Geyser)
19 sept: Moab (Fiery Furnace, Arches)
20 sept: Moab – Monument Valley (Canyonlands Needles/Natural Bridges/Goosenecks)
21 sept: Monument Valley - Page (Monument Valley Tour, Lower Antelope Canyon)
22 sept: Page – Grand Canyon (Horseshoe bend, Grand Canyon)
23 sept: Grand Canyon - Barstow (Grand Canyon)
24 sept: Barstow - Newport Beach (Galico Ghosttown)
25 sept: Newport Beach – Northridge, Los Angeles (whale watchen, santa monica)
26 sept: Northridge, Los Angeles
27 sept: Northridge, Los Angeles (Warner Brothers, camper inleveren)
28 sept: vliegen vanaf Los Angeles

We hebben alle campings van te voren gereserveerd. Voor zo'n eerste reis leek dat ons een fijn idee, de reis op zich is al spannend genoeg. Nog nooit hadden we een vakantie zo tot in detail uitgewerkt en dat heeft ons een heleboel voorpret gegeven.